پر کن پیاله را

   کاین آب آتشین

   دیری است ره به حال خرابم نمی برد

   این جام ها که در پی هم می شود تهی

   دریای آتش است که ریزم به کام خویش

   گرداب می رباید و آبم نمی برد

   من با سمند سرکش جادویی سراب

   تا بی کران عالم پندار رفته ام

   تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم

   تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

   تا کوچه باغ خاطره های گریزپا

   تا شهر یادها

   دیگر شراب هم

   جز تا کنار بستر خوابم نمی برد

   هان ای عقاب عشق

   از اوج قله های مه آلود دور دست

   پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

   آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

   آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد

   در راه زندگی

   با این همه تلاش و تقلا و تشنگی

   با اینکه ناله می کشم از دل که: آب... آب...

   دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!

                                              پر کن پیاله را...

نوشته شده توسط رعنا در روز پنجشنبه 9 خرداد ماه سال 1387 ساعت 1:23 PM

آخرین مطالب

• من اگه نباشم
• ای نزدیک
• جشن عشق...
• تولدت مبارک!
• پس از مدت ها
• ارزش انسان
• آغاز
• فاصله
• جادوی بی اثر
• تصویر سکوت
• تولد، اشک، زندگی
• ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...
• کویر من
• دوست
• ...
• صبحونه!
• گلی برای تو
• دلم برات تنگ شده...
• ضلع پنجم مستطیل
• از عشق گفتند...