این شعر قشنگ از نوشته های سهرابه. یهو دلم هوای این شعرو کرد و اینجا گذاشتمش

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و باتمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید

صداش به شکل حزن پریشان واقعیت بود

و پلک هاش مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را

ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند به شکل خلوت خود بود

و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را

برای اینه تفسیر کرد

و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود

و او به سبک درخت

میان عافیت نور منتشر می شد

همیشه کودکی باد را صدا می کرد

همیشه رشته صحبت را

به چفت آب گره می زد

برای ما یک شب

سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا کرد

که ما به عاطفه سطح سنگ دست کشیدیم

و مثل یک لهجه یک سطل آب تازه شدیم

و بارها دیدیم

که با چه قدر سبد

برای چیدن یک خوشه ی بشارت رفت

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چه قدر تنها ماندیم

نوشته شده توسط رعنا در روز یکشنبه 22 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 1:07 PM

آخرین مطالب

• من اگه نباشم
• ای نزدیک
• جشن عشق...
• تولدت مبارک!
• پس از مدت ها
• ارزش انسان
• آغاز
• فاصله
• جادوی بی اثر
• تصویر سکوت
• تولد، اشک، زندگی
• ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...
• کویر من
• دوست
• ...
• صبحونه!
• گلی برای تو
• دلم برات تنگ شده...
• ضلع پنجم مستطیل
• از عشق گفتند...