این شعر قشنگ از نوشته های سهرابه. یهو دلم هوای این شعرو کرد و اینجا گذاشتمش

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و باتمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید

صداش به شکل حزن پریشان واقعیت بود

و پلک هاش مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را

ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند به شکل خلوت خود بود

و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را

برای اینه تفسیر کرد

و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود

و او به سبک درخت

میان عافیت نور منتشر می شد

همیشه کودکی باد را صدا می کرد

همیشه رشته صحبت را

به چفت آب گره می زد

برای ما یک شب

سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا کرد

که ما به عاطفه سطح سنگ دست کشیدیم

و مثل یک لهجه یک سطل آب تازه شدیم

و بارها دیدیم

که با چه قدر سبد

برای چیدن یک خوشه ی بشارت رفت

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چه قدر تنها ماندیم

نوشته شده توسط رعنا در روز یکشنبه 22 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 1:07 PM

بی شک

جهان را به عشق کسی آفریده اند

چون من که آفریده ام از عشق

                                       جهانی برای تو...

نوشته شده توسط رعنا در روز جمعه 20 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 10:14 AM

امروز صبح بعد از مدت ها با هم صبحونه خوردیم! یاد اون موقع هایی افتادم که ۶ روز هفته رو روز شماری می کردیم و هر روز که بیرون می رفتبم یه چیز تازه برای صبحونه جمعه مون می خریدیم تا صبح جمعه برسه و سر یه میز با هم یه صبحونه جانانه بخوریم و از اینکه با همیم خدا رو شکر کنیم! حالا چند وقتیه که چون جمعه ها میری سر کار اون صبحونه جانانه!! فراموش شده...

دیروز که از سر کار خسته و ناراحت برگشتی و وقتی ازت دلجویی کردم٬ برام توضیح دادی که چه طور صاحب کارت با همه بی سوادیش باهات بدخلقی کرده٬ خیلی غصه خوردم٬ ولی وقتی ازم نظرم رو پرسیدی بهت گفتم که "ترجیح می دم هیچی نگم!" تو هم در جوابم گفتی که "باشه٬ چون می دونم که حق با توئه".  به جمله ات خیلی فکر کردم! عزیزم... دلم می خواست بهت بگم که تو داری تقاص اشتباه پدرت رو پس می دی... ولی من بازم سکوت می کنم....مثل همیشه...ولی بدون که دلم نمی خواد هیچ وقت ناراحت ببینمت...

بازم یه هفته دیگه صبر می کنم به امید اینکه بتونیم بازم باهم صبحونه بخوریم! دوستت دارم...

نوشته شده توسط رعنا در روز جمعه 20 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 10:00 AM

دیروز از سر کار دیر برگشتم. خیلی خسته و کلافه بودم. ناهار نخورده بودم و غذای ناهار تو دستم بود، چون می دونستم که فرداش مأموریتم و اداره نمی رم، بعدش هم که پنج شنبه بود و دنبالش هم جمعه! به خاطر همینم هرچی کتاب و جزوه داشتم که برده بودم اداره، با خودم برداشنم تا برگردونم خونه. به خاطر همینم کیفم خیلی سنگین بود، ماشین هم که دستم نبود و باید با تاکسی برمی گشتم! وقتی تو حیاط اداره راه می رفتم، یهو یه گل خیلی خوشگل نظرم رو به خودش جلب کرد. خیلی زیبا و جذاب بود. کلی با خودم کلنجار رفتم تا بالاخره خودمو راضی کردم که بچینمش. می خواستم بیارمش برای تو! به خاطر همینم مثل همیشه تو عرض یه ثانیه یه نقشه جانانه کشیدم تا سورپرایزت کنم. هوا خیلی بد بود و باد تندی می وزید. احساس کردم باد داره گلبرگ های گلت رو ارش جدا می کنه، به خاطر همینم هرچی داشتم تودست چپم گرفتم و گل تورو تنهایی تو دست راستم گرفتم تا باد پژمرده اش نکنه! همه راه رو این طوری طی کردم، شرایط سختی بود، باد مقنعه ام رو بلند می کرد و جلوی چشمم می گرفت، ولی تسلیم نشدم! با اون شرایط سخت ادامه دادم و از گلت محافظت کردم تا سالم بهت برسونمش. تا بالاخره به توی کوچه رسیدم. دلم تاپ تاپ می زد و صدای ضربان قلبم رو به وضوح می شنیدم. می دونستم که چون دیر موندم، تو زودتر از من رسیدی خونه و الآن تو خونه ای. با خودم فکر کردم، الآن تو هم مثل هرروز من که از نیم ساعت قبل اومدنت پشت پنجره منتظرت می شم که بیای، از شیشه داری تو کوچه رو نگاه می کنی تا برسم. بعدش هم مثل هر روز من، از هیجان دیدنم کلی برام دست تکون می دی و بعد باز مثل من، متوجه می شی که یه رهگذر، نگهبان آپارتمان، همسایه، صاحب سوپرمارکت روبرو، یا هر کس دیگه ای که داره اون صحنه رو می بینه، تو دلش بهت می خنده و یه کم خجالت می کشی، ولی فوری بی خیال می شی و می دوی سمت آیفون تا زودتر از اینکه من زنگ بزنم خودت درو برام باز کنی. درست مثل کاری که من هر روز تکرارش می کنم و هیچ وقت هم خسته نمی شم! تو این افکار غرق بودم که یهو به خودم اومدم و دیدم روبروی آپارتمانم! به پنجره نگاه کردم، نبودی...!! آرامش پرده پشت پنجره هم نشون می داد که مدت هاست کسی اونو کنار نزده تا بیرون رو نگاه کنه! (احتمالاً از دیروزش که من اونجا منتظر اومدن تو بودم!)... مضطرب و با قدم های سنگین از پله ها اومدم بالا. زنگ زدم، درو برام باز کردی... دیدمت! یهو یاد گلت افتادم، دستم رو بالا آوردم تا بهت تقدیمش کنم، چشمام به گل خیره شد! گل قشنگ پژمرده بود، گلبرگ هاش شل شده بودن وساقه اش هم کج شده بود! ولی آخه من که این همه برای زیبا رسوندنش به تو تلاش کرده بودم! حیف! گلها چقدر عمرشون کوتاهه! گاهی حتی کوتاهتر از یه نفس...

اومدم تو، شونه چپم به خاطر سنگینی وسایل تو دستم حسابی درد می کرد، کف دستم هم تاول زده بود! اون قدر خسته شده بودم که رو مبل خوابم برد...

باشه! قول می دم نه ناراحت بشم که چرا پشت پنجره منتظر اومدنم نبودی، نه غصه می خورم که چرا گلت پژمرده شد!

عیبی نداره! فقط می خواستم بگم دوستت دارم، دنبال بهونه می گشتم، همین!

و من فردا بازم پشت پنجره منتظر اومدنت می شم... مثل همیشه...

نوشته شده توسط رعنا در روز چهارشنبه 18 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 5:32 PM

هیچ فکر نمی کردم کسی از برگشتنم خوشحال بشه! اما... امید تازه ای گرفتم...
گاهی با خودم فکر می کنم، من کجای این دنیام؟ کی دلش برای من تنگ می شه؟ برای کی مهمه که شادم یا غمگین؟ بیهوده ام یا آشفته... اصلاً شبیه خودم هستم؟
ولی حالا حس خوبی دارم، فریاد بی صدایی دارم توی دلم، مینایی دارم که ترک خورد اما می دونم که نشکست... و تورو دارم... این عشقه یا دوست داشتن...؟ هنوز نمی دونم... راحتم، چون می دونم که نوشته هامو نمی خونی! اینجا جایی برای اعتراف هست، جای امنیه!
امروز قید کارو صدری (رئیسمه!!) و گزارش و زندگی و خلاصه قید همه چی رو زدم تا بنویسم... بنویسم که چقدر دلم برات تنگ شده... چقدر دلم می خواست که زمان برمی گشت و دوباره بچه می شدیم! گفتی کودک وجودمون نمی میره! اما... حرفتو باور کرده بودم... چقدر ساده بودم! یادش به خیر!
یاد چشمای دریاییت به خیر!
یاد هق هقای عاشقیت به خیر!
یاد دغدغه های سادگیت به خیر!
یاد دستای خالیت به خیر!
یاد تو به خیر!
یاد عشق به خیر!
اسمت رو عشق گذاشتم... یادته!
گفتم عاشقم، چون اسمت رو گذاشتم "عشق"!
یادته!
کاش یه کم منو یادت بود!
هر روز دوستم داری، هر روز منو هزاران بار می بوسی، هر روز دستمو می گیری و نازم می کنی، هر روز برام آواز می خونی، بهم لبخند می زنی... می دونم، می خوای دلمو وا کنی، اما... دلم برای "تو" تنگ شده...
اسمتو چی صدا کنم؟!
یادته هر وقت بهت sms می دادم. اولین جمله ام "!salam eshgham" بود! اما حالا حتی یادت نمی آد که چند وقته برات این جمله رو ننوشتم!"وای برمن! وای بر من گر تو آن گم گشته ام باشی..."همه smsهایی رو که بهم دادی، همه رو نوشتم و نگه داشتم! از روز اول! چند سال پیش! یادت میاد...؟ یادته چقدر برای این کار بهم می خندیدی؟ حالا گاهی می رم سراغشون، چندتایی شونو می خونم تا یادم نره که چقدر عاشقم بودی... شاید تو هم از این می ترسیدی! که اینقدر برای این کارم بهم می خندیدی! می ترسیدی که اون نوشته ها یه روز مدرک عشقت باشه! که هست!!
برگرد! دلم برات تنگ شده... برگرد!
دلم برات تنگ شده و دل تنگی تو شبیه هیچ کدوم از دلتنگی های دنیا نیست، برگرد...
دیگه دلم با خنده و بوسه و ناز وا نمی شه!
دیگه نمی تونم تو چشات نگا کنم، چون می ترسم غرق نشم! دیگه نمی تونم دستتو محکم بگیرم چون می ترسم نسوزم از گرمیش! دیگه نمی بوسمت چون... (و تو فهمیدی و هر روز گلایه می کنی!) گلایه ات از منه یا از خودت؟ بگو... دلم برات تنگ شده...
دلم برای عشق تنگ شده...
برگرد...

نوشته شده توسط رعنا در روز سه شنبه 17 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 3:53 PM

نوشته شده توسط رعنا در روز سه شنبه 17 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 2:23 PM

نوشته شده توسط رعنا در روز سه شنبه 17 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 2:12 PM

نوشته شده توسط رعنا در روز سه شنبه 10 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 5:00 PM

نوشته شده توسط رعنا در روز دوشنبه 9 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 2:50 PM

نوشته شده توسط رعنا در روز یکشنبه 8 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 10:37 AM

نوشته شده توسط رعنا در روز شنبه 7 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 1:56 PM

نوشته شده توسط رعنا در روز چهارشنبه 4 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 12:37 PM

نوشته شده توسط رعنا در روز یکشنبه 1 اردیبهشت ماه سال 1387 ساعت 1:38 PM

آخرین مطالب

• من اگه نباشم
• ای نزدیک
• جشن عشق...
• تولدت مبارک!
• پس از مدت ها
• ارزش انسان
• آغاز
• فاصله
• جادوی بی اثر
• تصویر سکوت
• تولد، اشک، زندگی
• ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید...
• کویر من
• دوست
• ...
• صبحونه!
• گلی برای تو
• دلم برات تنگ شده...
• ضلع پنجم مستطیل
• از عشق گفتند...